nynkevm

Het verschil tussen leren en cijfers

2007-06-06T13:20:00Z

Vrijdag kregen we de cijfers van het vak Family, Social Capital and School Achievement. We hebben elke week een opdracht ingeleverd en nu zijn we nog bezig met een werkstuk voor extra studiepunten. Die opdrachten kregen we dus terug. En sinds vrijdag weet ik ook hoe het voelt om het laagste cijfer van de klas te hebben. Dat mensen je cijfer horen en niet vragen hoe lang je wel niet geleerd hebt maar meer iets zeggen in de trant van ’hm’ en over iets anders beginnen. Of zoals Robin. Hij was de cijferlijst aan het bekijken:

’Zooo Nynke, dat gaat niet zo goed he?’

’Wat dan?’ (Nou?)

’Nee, niks.’

’Nee waarom dan?’ (Tssss)

‘Nee, laat maar.’

Oke, ik heb de opdrachten afgeraffeld. Eigenlijk heb ik van het hele vak maar een of twee teksten gelezen. De ene helft van de tijd was ik doodmoe van het laat naar bed gaan of gewoon nog niet wakker of ik had tien betere dingen te doen. Blijkbaar kunnen de anderen daar beter tegen dan ik. Ik ben het niet gewend. En nu heb ik dus het laagste cijfer van iedereen. Verder sport ik hier minder, ga ik later slapen, sta ik later op, eet ik ongezonder, drink ik meer (veel meer) en geef meer geld uit.

En is dat erg? Nee.

Het is zelfs heel erg goed.

Want hoewel ik nu nog niet veel wijzer ben geworden op het gebied van familie, sociaal kapitaal en schoolprestaties (en al helemaal niet over cultuur, verandering en ontwikkeling… ik snap echt totaal niks van dat vak) heb ik dit blok meer geleerd dan ooit. Over het buitenland en dat het echt niet eng is als je er maar een eigen huis hebt. Over wat je mist van thuis (niks, eigenlijk). Over shoppen. Over rokjes dragen. Over schoenen van vijf euro. Over haarmousse en make-up. Over hoe jongens communiceren en wat ze daar eigenlijk mee bedoelen. Over studentenhuizen met tien mensen, een kleine smerige keuken en een kapotte boiler (en je zult toch een keer moeten gaan douchen). Over vervelende huisbazen. Over kaartspelletjes. Over chillen. Over thuiskomen als het al licht is en uitslapen tot vier uur `s middags. Over luieren in het park. Over uitbeelden voor een grote groep. Over mensen uit andere landen. Over small-talk in het Engels. Over restaurants, kroegen en clubs. Over soorten bier en wijn en rosé. Over hoe veel ik kan drinken (blijkbaar best wel wat want ik ben hier nog niet eens aangeschoten geweest, hooguit een beetje sloom). Over de charme van Nederlandstalige hits en Duitse schlagers. Over diepvriespizza. Over de interesses van leeftijdsgenoten. Over het voeren van een gesprek. Dat mensen me echt niet contactgestoord vinden. Dat studie niet alles is.

Het leven is hier anders. Je hebt een instant vriendengroep van 12 mensen en het einige wat je hoeft te doen is zorgen dat je in de buurt bent als ze besluiten iets leuks te gaan doen. Je woont in een studentenhuis waar het er niet aantoe gaat als in de doorsnee familie. Je hoeft je totaal nergens druk over te maken behalve misschien die paar opdrachten. Het maakt niets uit hoe laat je thuiskomt en je weet `s ochtends niet hoe je dag er uit gaat zien. Je komt uit je eigen wereldje en begint ergens anders totaal opnieuw met mensen die nog niets van je weten en waarvan je de meesten na 8 weken ook niet vaak meer zult zien. Daarom kan je iedereen zijn die je wil zijn, zit je nergens aan vast.

Het is een unieke gelegenheid om te oefenen in alles waar ik altijd met een grote boog omheen heb geleefd.

Ik had een 8. En dat is jammer als verder iedereen een 9 of een 9,5 heeft, maar het blijft een 8. Dus mijn gemiddelde wordt niet naar beneden gehaald en het is bovendien gewoon een goed cijfer. Zeker voor een niveau 3-vak.

Ik had het anders aan kunnen pakken. Dan had ik ook een 9,5 gehad. En een hoop minder geld uitgegeven. Maar ik had krediet, zowel in geld als in cijfers. Dus in feite kon ik hier doen wat ik wilde. En natuurlijk komt mijn studie weer op de onbetwiste eerste plaats zodra ik weer in Nederland ben. En natuurlijk ga ik dan weer vroeg naar bed en gezond eten en sporten. En natuurlijk zou ik niet lang kunnen wonen met tien huisgenoten en een smerige keuken en vind ik het geweldig dat we bijna altijd samen eten en laten weten waar we heen gaan enzo. Maar wat ik hier geleerd heb blijft wel altijd in mijn achterhoofd. En dat kan je niet terugzien op een cijferlijst.

Jetlag

2007-05-30T15:13:18Z

Dit was echt een van de drukste weekenden ooit. Maar ook een van de leukste.

Het begon donderdagavond al. We hadden de hele dag, eigenlijk de hele week, met de meiden uit Groningen (Marlijn, Marleen, Marieke en Ingrid) in het park gezeten en ’s avonds gingen we nog volleyballen en wijn drinken en chips eten. Dus het voordat we sliepen was het half twee.

Vrijdag hadden we ’s ochtends college en daarna ben ik met Kim en Evelien naar het museum voor Oostaziatische kunst geweest. Ze hadden best mooie dingen, vooral de Boeddhistische beelden en wandtapijten. En er stonden hele verhalen bij, wat weer heel goed was voor mijn Duits dat toch al met sprongen vooruit gaat. Ik heb met Kim en Robin bij de Mensa gegeten.

Daarna zijn we weer met de meiden uit Groningen en Kim en Robin naar Pirates of the Caribean geweest. Die was hier donderdag pas in de bioscoop, Duitsers lopen echt met alles achter. Eerst was er drie kwartier reclame, toen ging er een gordijn dicht en dat ging dan meteen weer open en toen begon de film. En ik neem alles terug wat ik ooit heb gezegd over nagesynchroniseerde films, behalve dan dat het slecht is voor je engels. Het is niet irritant, het is gewoon hilarisch… De strijd begint, de spanning is om te snijden, de piraten kijken gevaarlijk naar de tegenstander en stormen dan naarvoren terwijl ze roepen: “Jetzt geht’s los! Jetzt geht’s los!“ Echt, je had zou het moeten zien. Het was trouwens echt een hele gave film en meer zeg ik er niet over want heel veel mensen moeten ’m vast nog zien. In ieder geval gingen we nog wat drinken en werd het weer heel laat.

Zaterdag was er weinig tijd om uit te slapen want het was shopdag. Dat hadden Evelien en ik al weken geleden afgesproken. Uiteindelijk ging bijna iedereen, in tweetallen. En we hebben met z’n allen zo’n beetje de hele stad leeggekocht. Ik will echt niet weten hoe veel geld we bij elkaar hebben uitgegeven. In ieder geval heb ik nu een heleboel coole kleding en dat was nodig ook want ik had echt helemaal niks meer dat minder oud was dan vier jaar ofzo, met maar een paar uitzonderingen. Daarna gingen we samen uit eten en kon iedereen de nieuwe aankopen laten zien.

Toen gingen we heel even naar huis om om te kleden in onze nieuwe kleren en daarna naar de Cent Club, wat een of andere goedkope maar toch hippe club is in de Zulpicher strasse. Het was heel gezellig en de muziek was ook wel oke, al denk ik niet dat het acceptabel zou zijn naar Biton-maatstaven. Ik heb geprobeerd om mee te drinken met de rest maar dat is blijkbaar niet erg gelukt want aan het einde van de avond was ik weer eens de enige die nog helemaal nuchter was. Wat op zich ook wel wat heeft.

Zondag ging iedereen uitslapen maar ik moest wederom opstaan omdat Sietse toevallig een kanopolotoernooi had in Essen en dat is dicht bij Keulen dus was het de perfecte gelegenheid om even te komen kijken. Ze verloren wel maar ik moet toch toegeven dat het een ongelofelijk stoere sport is. Er is gewoon geen ander woord voor. Ze varen gewoon dwars door elkaar heen terwijl iedereen probeert de bal af te pakken. En het was natuurlijk leuk om Sietse weer even te zien. En ik kreeg een groot stuk cake mee dat Joke had gebakken, dat was ook gaaf. Heel maf om in Duitsland ineens iets van thuis mee te krijgen. In ieder geval duurde het allemaal heel lang zodat ik pas om half twaalf bij de Harry Potternacht aankwam.

Tenminste, het idee was om in Efferen bij de Groningers alle Harry Potterfilms te kijken. Toen ik aankwam waren ze al aan de tweede film bezig en de eerste deed het blijkbaar niet goed. Daarna had niemand meer zin omdat we natuurlijk al uit waren geweest en alles en we hebben nog een potje “wie ben ik“ gedaan (ik leer hier iedere dag nieuwe spelletjes!) en toen zijn we maar weer naar huis geweest.

Na het weekend had ik een enorme jetlag, ik kon ’s avonds niet slapen en ’s ochends niet opstaan. En ik had vanaf donderdag al geen groente meer gegeten. Maar ik ben weer min of meer in het gareel en heb mijn opdrachten al af. Want ik besef me ineens dat het hier net lijkt alsof ik in Keulen alleen maar een beetje aan het lol maken ben. En dat is niet zo hoor, ik zou alleen niet weten wat ik moet zeggen over de vakken want ik snap nog niet zo waar ze over gaan. Ik kan in één vak gewoon geen samenhang ontdekken en ik snap de artikelen niet. Maar blijkbaar zijn ze bang dat ze volgend jaar niet meer komen ofzo want we krijgen alleen maar negens. Dus niks aan de hand.

Thuis gebeurt ook van alles. Joke heeft allemaal dingen gedaan dit weekend en mijn huisgenoten zijn naar een bruiloft geweest. Hoe cool. Over twee weken ga ik alweer terug.

nynkevm @ 2007-05-23T16:15:00

2007-05-23T14:39:49Z

Ja ik weet het ik update veel te weinig. Vijf weken een livejournal en nu al verwaarloosd... maar dat komt, in het weekend kan ik niet op internet en door de week moet ik de hele dag opdrachten maken en na het opdrachten maken heb ik geen zin meer. Nou ja, dit weekend kon ik wel op internet want ik was in Amersfoort maar toen had ik geen tijd. Geen zin. Oke, het zit gewoon nog niet in mijn systeem.

In ieder geval gaat het nog steeds goed hier. Dit weekend was ik naar huis en het was heel gezellig, maar na een tijdje had ik het ook wel weer gehad; iedereen weer gezien, verhalen uitgewisseld, besprongen door de katten, verkouden geworden... en dan is het wel weer tijd om terug te gaan. Want we zouden nog naar Bonn en met de kabelbaan en naar het Walraff museum en het Romisch Germanisch museum en heel veel andere musea die het vorig weekend dicht waren of bijna dicht (dat was echt een drama, het hele weekend was een aaneenschakeling van dichte musea... maar dat is een lang verhaal).

Maandag kwamen Juul en Tjitske langs en ze vonden het volgens mij heel erg leuk. Als je aan de Rijn op een terras een pizza eet of gewoon in het gras gaat liggen is het ook net alsof je heel ver van huis op een hele lange vakantie bent. Maar dat is natuurlijk niet zo. Verder hebben we de Dom bekeken (gelukkig wilden ze niet helemaal naar boven klimmen) en vooral veel geshopt. (En ik heb een hele gave blauwe schoudertas, was ik al tijden naar op zoek, en een heel mooi blauw gebreid vest waar ik eigenlijk niet naar op zoek was want ik heb al te veel blauwe kleren maar het was zo mooi en mijn maat en er was er nog maar één en het was een Duitse winkel en het was ook nog eens in de uitverkoop. Dat was de tas trouwens ook.) Ze hadden het in ieder geval naar hun zin.

Gisteren gingen we bij de Groningers in het hotel eten. We zouden eigenlijk gaan barbecuen maar het begon 's avonds net te regenen en toen hebben we maar chinees gehaald. En Weerwolven gespeeld in plaats van altijd maar dat stomme Grote Associaltiespel. Leuk was dat.

En het is alweer bijna voorbij. Nog twee lessen Family en drie Culture en dan gaan we alweer naar huis. Het is heel gek om te merken dat je thuis helemaal niet mist. Dat het zelfs wel leuk is om gewoon in een andere stad een heel nieuw leven te beginnen. Op vakantie wil ik binnen twee weken weer terug naar Nederland maar nu mis ik zelfs de radio niet, en dat zegt wat. In sommige opzichten is het leven hier ook veel leuker; niks moet behalve de opdrachten, er is zo veel te doen en het is heel gezellig met mijn studiegenoten. Hm... tot zo ver mijn overpeinzingen.
En voor het geval mensen zich nu beledigd voelen... natuurlijk zijn mijn huisgenoten in Utrecht leuker en zijn er ook veel dingen te doen en is het fijn om af en toe gewoon naar Amersfoort te komen enzo, maar toch. Maar toch.

nynkevm @ 2007-05-10T17:08:00

2007-05-10T15:10:02Z

Dus… gisteren de hele dag artikelen gelezen en opdrachten gemaakt, vanochtend drie en een half uur college, daarna weer opdrachten maken, artikelen lezen en opnieuw verder aan de opdrachten. Eindelijk klaar… en-dan-moet-je-(…)-ook-nog-zo’n-journal-updaten! Nu weet ik weer waarom ik er nooit aan begonnen was. Maar goed.

Het is nog steeds leuk, hoewel ik de katten en de radio en tv toch wel een beetje begin te missen (in de zelfde volgorde als altijd).

Romy was het hele weekend weg, dus ik bleef achter met de jongens. Vrijdag hebben we in het park gehangen, zaterdag ben ik met Kim uit Groningen naar het Ludwigmuseum geweest en heb ik daarna in het hotel bij Kim en Robin gegeten. Het Ludwigmuseum was leuk en vooral ook heel erg groot. Met name de afdeling popart was echt heel gaaf. Er was ook een fototentoonstelling en daar hing een foto bij van Essen, met een kanopolowedstrijd uit 1982. Over een paar weken, met Pinksteren, heeft Sietse daar ook een kanopolowedstrijd dus dat was wel leuk om te zien.

`s Avonds gingen we uit met alle Utrechters en Groningers en de broers van Tim. We gaan dan altijd naar de Zulpicherstrasse (zeg maar een aaneenschakeling van de meest maffe soorten clubs, cafés en broodjeszaken) en het wordt steeds erger. De eerste keer gingen we gewoon wat drinken in de communistenbar. De keer daarna gingen we naar het café met de Duitse muziek en die met het zand op de grond. Dit weekend bleven we tot sluitingstijd bij de Duitse muziek hangen en dansen op tafel. (En ik hoop dat niemand nu ook maar een seconde heeft gedacht dat ik zaterdag in een Duitse kroeg op tafel heb gedanst… echt niet dus) In Nederland zou een soortgelijk café waarschijnlijk verschrikkelijk zijn en vooral Frans Bauer enzo draaien. Maar gelukkig kunnen we dit niet verstaan het is altijd wel heel gezellig en zo leren we de Duitse hits ook een beetje kennen.

Zondag hebben we een beetje rondgehangen. Tim was weg met zijn ouders, maar sinds zijn kamer is gepromoveerd tot woonkamer hebben Joost, Jorrit en ik daar toch de hele dag gezeten en gestudeerd en kaartspelletjes gespeeld. Gelukkig voelde ik me niet zo heel inactief omdat ik ´s ochtends nog had hardgelopen. Hardlopen in Keulen is heel leuk want er zijn een heleboel parken en het is onmogelijk om te verdwalen: de stad heeft straten die recht vanuit het centrum naar de buitenwijken lopen en daardoorhen rondwegen (Gürtels), net als een spinnenweb. Alles is dus opgedeeld in hokjes en als je bij de dichtstbijzijnde hoofdstraat komt is het altijd makkelijk om de weg terug te vinden.

En verder had ik een boek van Terry Pratchet gekocht en dat is nu uit, dus ik begon me een beetje te vervelen. Daarom heb ik een Shopahollic-omnibus van Evelien geleend. Ik ben echt heel benieuwd hoe die zijn. Verder komen dit weekend een hele hoop studiegenoten, dus het wordt nog lastig om die allemaal in iemands kamer onder te brengen. Tims slaapzak is al aan verschillende mensen uitgeleend, dus ik ben benieuwd hoe dit gaat aflopen.

Let's go Köln!

2007-05-03T13:54:08Z

Dus... het duurde even voordat ik weer tijd had om iets te schrijven. Dat zit namelijk zo, voordat we weggingen had ik tentamens (“een 7 voor netwerken en een 8 voor beleid, kon dat nou niet anderso... “ “en nou moet je even ophouen Van Miltenburg! Dat zijn hele goede cijfers, zeur eens niet zo!“), daarna was ik jarig (met chocoladetaart!), daarna gingen we een nieuwe auto kopen (http://devakhandel.nl/images/MA/MA10404.jpg) en toen moest ik spullen inpakken. De eerste dagen in Duitsland waren ook nogal druk met allemaal nieuwe indrukken enzo en toen hadden we de opdrachten dus niet ingeleverd. Gelukkig zijn ze hier in Duitsland niet zo streng met deadlines. Als je de odpracht niet hebt gemaakt dan mag je 'm ook wel de volgende week inleveren en als je geen tweetal hebt dan doe je het gewoon alleen of met z’n drieën. Gevolg was wel dat we dus voor deze week vier opdrachten moesten maken.

Gelukkig heb ik nu alles af. Ik zit gewoon een beetje te computeren terwijl mijn studiegenoten (hehehe) nog bezig zijn aan de opdracht voor morgen. Straks ga ik nog even naar de stad en vanavond gaan we met z’n allen eten in de mensa. Ze hebben hier de grootste mensa van Europa en volgens Robin is het zo goedkoop dat het eigenlijk de moeite niet is om zelf te gaan koken.

Met mijn studiegenoten is het heel gezellig. De vier meisjes uit Groningen; Marleen, Marlijn, Marieke en Ingrid, leken eerst een beetje een gesloten groepje maar ze bleken heel aardig te zijn toen ze eenmaal met iedereen praatten. Evelien, Kim en Robin zijn ook uit Groningen en uit Utrecht zijn we met 5 tweedejaars: Romy, Tim, Joost, Jorrit en ik.

De jongens hebben het constant over “chillen” (vooral in combinatie met “park” want er is hier een enorm park dat helemaal van ons huis tot de uni loopt) en “om te lache”. Met spelletjes zijn ze daarentegen enorm fanatiek. Een paar dagen geleden speelden we bijvoorbeeld Enterprise. Dat is een soort monopoly maar dan met bedrijven. Als iemand multinational is (lees: een straat met hotels heeft) moet diegene nog twee rondjes lopen en heeft dan gewonnen. Romy had als eerste een multinational. Ik kwam vervolgens op haar bedrijf en van de jongens moest ik dat overkopen zodat Romy niet zou winnen. Alleen had ik het minste geld van iedereen en dus moest iemand anders dat maar doen als die er toevallig nog op tijd langs kwam. Jorrit begon meteen een heel verhaal over hoe ik eerst geen vis overkocht en later wel ijzer en dat ik het spel zeker niet snapte en waarom ik dat zo deed (“Nou Jorrit, om te lache“). Romy vond het zo grappig dat ik de hele tijd geld van haar kreeg en ze dingen voor mij betaalde. Maar het leukste was dat net de beurt voordat Romy de tweede keer langs start zou komen en gewonnen zou hebben Jorrit ook langs haar multinational kwam. Hij moest die nu wel overkopen alleen de einige die het kon betalen was Tim, waardoor Jorrit de rest van het potje een enorme schuld bij Tim had en die hem daar steeds aan bleef herinneren. Terwijl ik dus nog steeds geld kreeg van Romy. Het was echt zo leuk. Gisteren toen ze een kaartspelletje aan het spelen waren en Joost steeds aan het winnen was hoorden Romy en ik uit de keuken na een tijdje allemaal liedjes die standaard begonnen met “Joost“, de woorden “oranje haar“ bevatten en doorgaans niet erg vriendelijk waren. Het blijft gewoon grappig.

En behalve spelletjes moeten we dus heel veel lezen en verder gaan we naar het park of naar de stad. Zaterdagavond gingen we met alle Nederlanders uit eten en daarna de stad in, en het was heel gezellig. Al heb ik wel zo’n vermoeden dat ik als ik thuis kom alle Keulse schlagers (Let's go Köln!) uit mijn hoofd ken want daar schijnen ze hier nogal van te houden, die zingt iedereen heel hard mee. Kölsch is overigens best wel lekker. En dat is het meest positieve dat ik ooit over enige biersoort heb gezegd :p.

Dinsdag kwamen Joke en Sietse langs en dat was heel gezellig. We zijn in de Dom geweest en op de Dom geweest en onder de Dom geweest in de crypte en de schatkamer. Het was heel mooi weer (maar dat is het al de hele tijd) en we zijn met een rondvaart mee geweest. Het was heel leuk om weer even met bekenden te praten. Nou ja, ik zou graag zeggen dat ik iedereen mis maar daar heb ik eigenlijk nog helemaal geen tijd voor gehad. In ieder geval was het een hele leuke dag.

Verder heb ik nog niet zo veel cultuur gezien hier in Keulen. Dat kan natuurlijk niet dus zaterdag ga ik met Kim naar het Ludwigmuseum voor moderne kunst. En verder heb ik nu minder opdrachten en dus meer tijd. Dus de volgende update zal wel weer sneller komen.

Tschuß

P.S. Als er af en toe Duitse woorden tussen staan dan ligt dat niet aan mijn Nederlands dat hier heel snel achteruit gaat maar aan de Duitse computer die steeds meent alles beter te weten.

Update

2007-04-26T12:06:06Z

Nou, het begint hier eindelijk een beetje te lopen... we hebben het eerste college gehad, zijn in het bezit van een ov-pasje en weten (dat blijkt) inmiddels waar de computerlokalen zich bevinden. Verder heb ik maar schoonmaakmiddel en een wereldontvanger gekocht en heb ik een grondig tekort aan zomerkleding.
De universiteit werd gisteren door Romy in één woord accuraat omschreven: "kut". Het is niet dat de mensen niet aardig zijn ofzo maar alles is gewoon zo slecht geregeld. De computerlokalen gaan om zes uur dicht, behalve in de bibliotheek maar die zijn niet voor studenten. Toen we vroegen waar we dan na 6 uur onze opdrachten af konden maken werden we gewoon uitgelachen want je wil toch niet `s avonds nog studeren. De gebouwen zijn muf en lelijk en de colleges duren drie en een half uur. Toen we zeiden dat we een extra opdracht wilden maken voor meer studiepunten wisten ze daar niks van af, terwijl mensen het andere jaren toch ook gedaan hebben. Nee, ze kunnen er niks van. En de toetsenborden zijn irritant met de z en de y omgedraaid en allemaal tekens op vreemde plaatsen.
Tot zo ver de uni... de stad is erg leuk. Ik ben nog maar heel even in het centrum geweest maar er waren erg veel winkels, o.a. Dunkin` Donuts en hele grote boekhandels. Net toen ik me af begon te vragen waar die Dom eigenlijk bleef liep ik er zo`n beetje tegenaan en het is een heel mooi gebouw (van de buitenkant in ieder geval).
Mijn huisgenoten zijn best aardig geloof ik. En mijn studiegenoten ook wel, maar nu heb ik een beetje genoeg van ze. De afgelopen dagen heb ik weinig geslapen. We hebben eergisteren tot half vier `s nachts het woordenboekspel gespeeld en gisteren na de borrel met de mensen van de uni zijn we nog wat gaan drinken en daarna naar de shoarmazaak dus dat duurde ook allemaal heel lang. Vandaag is er een feest van sociologie dus het zal wel niet veel beter worden. Dus ik ga vanmiddag maar even slapen en mijn kamer schoonmaken enzo. Studeren probeer ik zo veel mogelijk tussendoor te doen maar ik ben nu te moe en morgen moeten we weer een opdracht inleveren. Vanochtend zeiden ze dat het ook volgende week mag dus ik hoop nu dat dat ook voor het andere vak geldt. Want dat gaat echt niet meer lukken.
Dus... ik heb genoeg te doen. Ik ben benieuwd hoe het met iedereen in Nederland gaat (ja ik ben pas een paar dagen weg) maar gelukkig sturen mensen mailtjes met updates. Het hele PvdA-bestuur schijnt opgestapt te zijn en Edwin Evers zit in de finale van "So you want to be a popstar" of hoe het ook heet. Interessant. Ik ga slapen.

Jetzt geht's los

2007-04-20T11:34:04Z

Ik heb een livejournal, dus ik besta.

Iederen die er toe doet en ook iedereen die er niet toe doet heeft tegenwoordig een livejournal of een of andere vorm van een internet-dagboek. Dezen mensen vinden blijkbaar:

1. Dat ze moeten opschrijven wat ze voelen omdat dat goed en therapeutisch is

2. Dat hun leven zo boeiend is dat iedereen er over moet lezen

Persoonlijk geloof ik niet zo in dagboeken. Ik vergeet standaard na twee weken om er in te schrijven.
Maar het feit dat het eerste woord van de eerste entry "ik" is geworden bewijst dat ik egocentrisch ben, net als de rest van de wereld of misschien wel erger. Toch wist ik nooit wat ik in zo'n livejournal zou moeten schrijven. Maar nu heb ik de perfecte aanleiding...
Maandag ga ik voor bijna twee maanden naar Keulen. Daar ga ik dan in het kader van een Erasmus-uitwisselingsproject studeren. Er gaan nog vier anderen van mijn studie. En daar wil iedereen natuurlijk weten hoe het met me gaat en wat ik allemaal meemaak. Vandaar dit journal. Enjoy!

P.S. Ik weet nog niet hoe dit werkt en of deze entry op de goede plaats terecht komt enzo.
P.S.S. Wat zijn er veel moods! Ik wist niet eens dat mensen zo veel moods kunnen hebben.
P.S.S.S. En "neutral" staat er niet eens bij... terwijl dat toch de meest accurate beschrijving zou zijn van hoe ik op dit moment kijk naar Keulen en de Wereld.